امضا موافقت نامه های امنیتی افغانستان با ایالات متحده امریکا و ناتو یک ضرورت است و یا مجبوریت؟
اگر به تاریخ افغانستان یک نظر اجمالی بیندازیم در خواهیم یافت که افغانستان در طول ادوار تاریخ کشور بوده است که به هیچ ابر قدرت دست طمع دراز ننموده خود به آنچه داشته ساخته است با فقر زنده گی کرده است اما با سربلندی با دشمن جنگیده است با موفقیت ، فرزندان دلیر این سرزمین و این مرزبوم شجاع پرور سرزمین خود را حفظ نموده و دست تضرع ونیاز نزد هیچ ابر قدرت دراز ننموده اند و دست هر متجاوز را با اتفاق و اتحاد اسلامی ، انسانی و افغانی خویش قطع نموده نگذاشته اند به این سرزمین حاکم شوند افغانستان که امروز متاسفانه چشم طمع به کمک های غرب دوخته است سرزمین است دارای معادن دست ناخورده طبیعی، آب فراوان جاری نسبت به همسایگان، استعداد های پاک در مغز جوانانش که این همه اساس پیشرفت و ترقی را شکل میدهند, با تاسف و تاثر میتوان گفت از زمان که شخصیت های سیاسی و نظامی ما با نه پزیرفتن همدیگر و سیاسیون ما به نشناختن و عدم درک شخصیت های رهبری کنندهء این کشور با هم جنگیده و همدیگررا نه پزیرفتند بخصوص آنانی را که این سرزمین را از خود میدانسته اند با نا آگاهی تنها گذاشته تا حدی که بزرگترین شخصیت وطن دوست ، خداشناس ، دشمن ستیز و صاحب اصیل افغانستان که این وطن را برای افغانها میخواست و حاکمیتش را حق ویژه فرزندان این مرزبوم میدانست به حلقوم اولین ترور انتحاری ذریعه تروریزم بین المللی سپردند سوال ایجاد میشود که چگونه تروریستی با داشتن مواد انفجاری و انتحاری شب ها و روزها در انتظار ملاقات با ابر مرد تاریخ (احمد شاه مسعود) باشد و در مهمان سرا های مربوط دولت مهمان باشد اما هیچ کس از مهمانداران این درک را نداشته باشند که مهمان شان حامل چه مواد و داری چگونه ایسترس و پریشانی است. آیا این سهل انگاری و غفلت وظیفوی نیست؟ بودند عده که کور اندیشانه عظمت احمد شاه مسعود را درک نتوانسته با حسادت علیه او برخورد می نمودند و اما انانیکه در زمان حیاتش قدرش را ندانستند امروز حسرت نبودش را میخورند و جای خالی اش را در این وطن درک می کنند مسعود بود که حاکمیت بی گانه گان را در این وطن نمی پزیرفت میخواست در این مرزبوم فرزندان مسلمان این خطه مرد خیز حکومت کنند زیرا او بر، داشته ها و امکانیت های اقتصادی کشورش آگاه بوده میخواست افغانستان در قطار ملل جهان از حقوق و خود ارادیت برخورد دار بوده به گفته خودش ( چنان سیستم را ایجاد نماید که افغانها بتوانند هم با خود شان و هم با جهان زنده گی مسالمت آمیز داشته باشد) شهادتش نه تنها باعث پریشانی و شهادت عده کثیر از افغانها و یک حاکمیت ضعیف در کشور گردید بلکه عده از فرزندان کشور های دیگر همکار با دولت پس از او را در این سرزمین به کشتن داد وسرمایه های وافر از کشورهای همکار را که از مالیات مردم زحمت کش شان به دست آمده بود به بهانه کمک به افغانستان به جیب چپاول گران داخلی و خارجی ریخت.
اما نفاق و بد بینی ما را بجای رسانیده است که نتوانیم از امکانیت های اقتصادی و قوه های غیرتمند بشری خویش استفاده بهیمه نماییم . افغانستان در گذشته نه چندان دور دهل(دا پشتونستان زما) را با همت مینواخت و از این صدا گوش پاکستان در رنج و قلبش در تکان بود.
با تاسف امروز ما به این مجبوریت رسیده ایم که، از ترس آن جبون که دیروز از ما میترسید و امروز بر ما انتحاری میفرستد و خط مش تعین میکند مجبورانه وضعیفانه در شورای ملی قرارداد امنیتی با امریکا و ناتو را با اکثریت آرا به امضا برسانیم. و متاسفانه از امضا آن عده با دل نا خواسته شادی و خرسندی نیز می نمایند اما انانیکه دیروز مسعود را نمی پزیرفتند امروز عظمت او را درک می کنند و به اهداف عالی اش پی میبرند.
باید گفت که لازم است با اتکاء به خداوند (ج) و اتفاق اسلامی دست به دست هم بد هیم رزق و روزی خودرا با تلاش و مجاهدت از طریق استخراج معادن مان و استفاده از آب های وافر, زمین های زراعتی و رشد استعدادهای جوانان این مرزبوم که خداوند بر ما ارزانی داشته است به دست بیاوریم زیرا امریکا خدا نیست که رزق ما را تهیه نماید و از ما دفاع کند، مدافع ما خداست و رزق ما را رزاق در دل کوه ها ودر درون دریا ها و استعداد جوان ها برما نهاده است از انها باید استفاده صورت گیرند و دیگر با تجربه گرفتن از گذشته با صاحبان اندیشه و غرور ملی دشمنی روا داشته نشود.
یک بار دیگر باید گفت که امضا موافقت نامه ها یک مجبوریت است به امید روز که ما به خود کفایی سیاسی, نظامی و اقتصادی برسیم و از همکاران بین المللی بخصوص ایالات متحده امریکا با سپاس و قدردانی تقاضا نمایم که دیگر نیاز به کمک های نظامی، سیاسی و اقتصادی شان نداریم و اکنون ما افغانها در قطار ملل مترقی جهان حاضریم به کمک نیازمندان بشیتابیم تا قرض های را که بر ما داده اند و احسانمند جهان انسانیت هستیم ادا نمایم.
به امید برآورده شدن این آرزو.
اگر به تاریخ افغانستان یک نظر اجمالی بیندازیم در خواهیم یافت که افغانستان در طول ادوار تاریخ کشور بوده است که به هیچ ابر قدرت دست طمع دراز ننموده خود به آنچه داشته ساخته است با فقر زنده گی کرده است اما با سربلندی با دشمن جنگیده است با موفقیت ، فرزندان دلیر این سرزمین و این مرزبوم شجاع پرور سرزمین خود را حفظ نموده و دست تضرع ونیاز نزد هیچ ابر قدرت دراز ننموده اند و دست هر متجاوز را با اتفاق و اتحاد اسلامی ، انسانی و افغانی خویش قطع نموده نگذاشته اند به این سرزمین حاکم شوند افغانستان که امروز متاسفانه چشم طمع به کمک های غرب دوخته است سرزمین است دارای معادن دست ناخورده طبیعی، آب فراوان جاری نسبت به همسایگان، استعداد های پاک در مغز جوانانش که این همه اساس پیشرفت و ترقی را شکل میدهند, با تاسف و تاثر میتوان گفت از زمان که شخصیت های سیاسی و نظامی ما با نه پزیرفتن همدیگر و سیاسیون ما به نشناختن و عدم درک شخصیت های رهبری کنندهء این کشور با هم جنگیده و همدیگررا نه پزیرفتند بخصوص آنانی را که این سرزمین را از خود میدانسته اند با نا آگاهی تنها گذاشته تا حدی که بزرگترین شخصیت وطن دوست ، خداشناس ، دشمن ستیز و صاحب اصیل افغانستان که این وطن را برای افغانها میخواست و حاکمیتش را حق ویژه فرزندان این مرزبوم میدانست به حلقوم اولین ترور انتحاری ذریعه تروریزم بین المللی سپردند سوال ایجاد میشود که چگونه تروریستی با داشتن مواد انفجاری و انتحاری شب ها و روزها در انتظار ملاقات با ابر مرد تاریخ (احمد شاه مسعود) باشد و در مهمان سرا های مربوط دولت مهمان باشد اما هیچ کس از مهمانداران این درک را نداشته باشند که مهمان شان حامل چه مواد و داری چگونه ایسترس و پریشانی است. آیا این سهل انگاری و غفلت وظیفوی نیست؟ بودند عده که کور اندیشانه عظمت احمد شاه مسعود را درک نتوانسته با حسادت علیه او برخورد می نمودند و اما انانیکه در زمان حیاتش قدرش را ندانستند امروز حسرت نبودش را میخورند و جای خالی اش را در این وطن درک می کنند مسعود بود که حاکمیت بی گانه گان را در این وطن نمی پزیرفت میخواست در این مرزبوم فرزندان مسلمان این خطه مرد خیز حکومت کنند زیرا او بر، داشته ها و امکانیت های اقتصادی کشورش آگاه بوده میخواست افغانستان در قطار ملل جهان از حقوق و خود ارادیت برخورد دار بوده به گفته خودش ( چنان سیستم را ایجاد نماید که افغانها بتوانند هم با خود شان و هم با جهان زنده گی مسالمت آمیز داشته باشد) شهادتش نه تنها باعث پریشانی و شهادت عده کثیر از افغانها و یک حاکمیت ضعیف در کشور گردید بلکه عده از فرزندان کشور های دیگر همکار با دولت پس از او را در این سرزمین به کشتن داد وسرمایه های وافر از کشورهای همکار را که از مالیات مردم زحمت کش شان به دست آمده بود به بهانه کمک به افغانستان به جیب چپاول گران داخلی و خارجی ریخت.
اما نفاق و بد بینی ما را بجای رسانیده است که نتوانیم از امکانیت های اقتصادی و قوه های غیرتمند بشری خویش استفاده بهیمه نماییم . افغانستان در گذشته نه چندان دور دهل(دا پشتونستان زما) را با همت مینواخت و از این صدا گوش پاکستان در رنج و قلبش در تکان بود.
با تاسف امروز ما به این مجبوریت رسیده ایم که، از ترس آن جبون که دیروز از ما میترسید و امروز بر ما انتحاری میفرستد و خط مش تعین میکند مجبورانه وضعیفانه در شورای ملی قرارداد امنیتی با امریکا و ناتو را با اکثریت آرا به امضا برسانیم. و متاسفانه از امضا آن عده با دل نا خواسته شادی و خرسندی نیز می نمایند اما انانیکه دیروز مسعود را نمی پزیرفتند امروز عظمت او را درک می کنند و به اهداف عالی اش پی میبرند.
باید گفت که لازم است با اتکاء به خداوند (ج) و اتفاق اسلامی دست به دست هم بد هیم رزق و روزی خودرا با تلاش و مجاهدت از طریق استخراج معادن مان و استفاده از آب های وافر, زمین های زراعتی و رشد استعدادهای جوانان این مرزبوم که خداوند بر ما ارزانی داشته است به دست بیاوریم زیرا امریکا خدا نیست که رزق ما را تهیه نماید و از ما دفاع کند، مدافع ما خداست و رزق ما را رزاق در دل کوه ها ودر درون دریا ها و استعداد جوان ها برما نهاده است از انها باید استفاده صورت گیرند و دیگر با تجربه گرفتن از گذشته با صاحبان اندیشه و غرور ملی دشمنی روا داشته نشود.
یک بار دیگر باید گفت که امضا موافقت نامه ها یک مجبوریت است به امید روز که ما به خود کفایی سیاسی, نظامی و اقتصادی برسیم و از همکاران بین المللی بخصوص ایالات متحده امریکا با سپاس و قدردانی تقاضا نمایم که دیگر نیاز به کمک های نظامی، سیاسی و اقتصادی شان نداریم و اکنون ما افغانها در قطار ملل مترقی جهان حاضریم به کمک نیازمندان بشیتابیم تا قرض های را که بر ما داده اند و احسانمند جهان انسانیت هستیم ادا نمایم.
به امید برآورده شدن این آرزو.
